Çok uzun süre geçti her ne kadar hatırlamıyor olsamda bundan yirmi iki yıl öncesini, birçok kişinin bugünü tahmin etmeden ama yine yarından ümitli olarak benim adıma sevinip, Allah tan hayırlı ömür dilediğini biliyorum. Ne kadar tuhaf bundan yirmi yıl önce şimdiye nazaran gencecik anneciğin seni pembe pamuklu bebek takımları içinde "Bu gün"lere varmanı hedefleyen masumane ninniler söyledi. Onlar fakir dönemin mutlu ,şükür etmesini bilen çocuklarıydı. Bizim nesil nasıl ,şımarık ama yine vicdan sahibi peki ya şimdi doğanlar, bu denli kirlenen dünya içinde kendileri yok kelimesinin anlamını kavrayamadıklarından yoklukta doğan çocuklara merhamet edemeyecek kadar vicdansız ve bencil yetişiyor sanki...zengin ama paylaşmasını bilmediği için mutsuz... ninni kavramı bile anadolu sefkatinden uzaklaşıp yerini yabancı müziklere bırakmışken şimdi zamanın çocuğu olmak samimiyetsiz olsa gerek,hee ben harika bir dönemin harika bir çocuğu mu oldum ? Hayır .....
Mesele iyi insan olmak veya mutlu olmak olmasa bile kendi adıma şundan eminim ki şimdi de en az yirmi iki yıl öncesi kadar acizim... söz konusu aciziyet olduktan sonra, bu dönemde büyümek bu dönemde çocuk olmaktan çok acayip farklı değil aslında.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder